در حالی که به روز پرستار نزدیک می‌شویم، جامعه پرستاری کشور ، به‌ویژه در استان گیلان ، روزهای دشواری را پشت سر می‌گذارد. پرستارانی که با جان و دل در خط مقدم خدمت به بیماران ایستاده‌اند، ماه‌هاست با مشکلات معیشتی و تأخیر در پرداخت مطالبات خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

مطالبات مالی عقب‌مانده که در برخی موارد به بیش از هشت ماه رسیده، نه‌تنها زندگی روزمره این قشر زحمتکش را با دشواری روبه‌رو کرده، بلکه انگیزه و امید آنان را در شرایط اقتصادی سخت امروز به‌شدت کاهش داده است.

پرستاران، ستون‌های استوار نظام سلامت‌اند؛ کسانی که در بحران‌ها، از همه زودتر در میدان حاضر می‌شوند و از همه دیرتر میدان را ترک می‌کنند. اما بی‌توجهی به حقوق و مطالباتشان، نوعی بی‌مهری به وجدان کاری و تعهد انسانی آنان است.

روز پرستار، فرصتی است تا به‌جای سخنرانی‌ها و پیام‌های تشریفاتی، گامی عملی برای رفع مشکلات و پرداخت به‌موقع حقوق و مزایای آنان برداشته شود. جامعه‌ای که برای پرستار خود شأن، امنیت شغلی و آرامش مالی قائل نباشد، دیر یا زود در سلامت خود دچار بحران خواهد شد.

اکنون زمان آن رسیده است که صدای خسته اما خاموش پرستاران شنیده شود؛ نه فقط در روز پرستار، بلکه در هر روزی که بیمارستان‌ها به حضور بی‌منت آنان زنده‌اند.