اجرای آیین عروس بران در جشنواره نوروزی “گیلان جان” توسط گروه “تی تی نار” با همکاری شهرداری رضوانشهر

آیین “عروس بران” یا به زبان تالشی “گیشه (ویو) بری” یکی از پرشورترین و مهم‌ترین مراحل برگزاری مراسم عروسی در منطقه رضوانشهر و به طور کلی در استان گیلان به شمار می‌رود. این رسم، که به معنای بردن عروس از خانه پدری به خانه داماد است، معمولاً در انتهای مراسم عروسی و با شور و هیجان فراوان برگزار می‌شود.

در این آیین، خانواده و بستگان داماد به همراه ساز و نقاره و خواندن ترانه‌های شاد محلی به خانه عروس می‌روند.

هدف از این کار، همراهی و بردن عروس خانم به خانه جدیدش است. در خانه عروس نیز شور و شعف برپاست و خانواده و مهمانان با عروس خداحافظی می‌کنند.

هنگام خروج عروس از خانه پدری، معمولاً او را از زیر قرآن عبور می‌دهند که نمادی از تبرک و آرزوی خوشبختی برای زندگی مشترک اوست. در طول مسیر حرکت به سمت خانه داماد، صدای ساز و نقاره و شادی و هلهله مهمانان فضا را پر می‌کند. گاهی اوقات، اگر مسافت نزدیک باشد، عروس را پیاده و همراه با رقص و پایکوبی به خانه داماد می‌برند. در صورتی که راه دورتر باشد، ممکن است عروس را سوار بر اسب تزئین شده کنند و در جلوی او آینه و شمعدان حمل کنند که نمادی از روشنایی و خوشبختی است. دود کردن اسپند نیز در این مسیر برای دفع چشم بد مرسوم است.

در نیمه راه، ممکن است داماد به همراه ساقدوش‌های خود به استقبال عروس بیاید و به او هدیه‌ای مانند نارنج، سیب یا قند بدهد که هر کدام نمادی از برکت و شیرینی زندگی هستند.

با رسیدن عروس به خانه داماد، استقبال گرم‌تری صورت می‌گیرد و خانواده داماد با دادن هدیه‌ای ارزشمند به عروس خوشامد می‌گویند. در برخی مناطق نیز رسم است که عروس و داماد پس از ورود به خانه، برای نیکبختی و دفع بلا، سکه‌ای را در چاه می‌اندازند.

آیین عروس بران در منطقه رضوانشهر، با رنگ و بوی محلی و همراه با موسیقی و آداب و رسوم خاص این منطقه، جلوه‌ای زیبا و به یادماندنی از فرهنگ غنی این سرزمین را به نمایش می‌گذارد. متاسفانه به دلیل تغییر سبک زندگی و تاثیر فرهنگ‌های دیگر، ممکن است برخی از جزئیات این رسوم کمرنگ شده باشد، اما اصل این آیین همچنان به عنوان یکی از مهم‌ترین بخش‌های جشن عروسی در این منطقه پابرجاست.