زنده یاد پور رضا ، مانای روزگار

زنده یاد پور رضا ، مانای روزگار

به قلم؛ استاد فرامرز محمدی پور

با ترانه های پور رضا زندگی کردیم ، وبا ترانه های پور رضا هنوز که هنوز است  نفس می کشیم چون آداب و رسوم فرهنگ گیلان را هویت بخشیدو به زبان و ادبیات گیلکی اعتبار داد.

و اما دو خاطره با ایشان که برای بار نخست می نویسم:

۱- در برنامه “گیل آوا”/ تولید شبکه باران در سال ۱۳۸۴ که با اهداف:نگاهی کارشناسانه به بررسی جنبه های مختلف شعر گیلکی از آغاز تا امروز/ پیوند شعر و موسیقی / سیر تطور شعر گیلکی/ شعر و زبان تالشی در کنار شعر گیلکی /ویژگی های شعر امروز گیلکی و اجراهای ترانه های گیلکی به تهیه کنندگی زنده یاد دکتر رضا سیف پور تولید شد بنده به عنوان”مشاور ادبی” در این برنامه همراه بودم که یکی از کارشناسان زنده یاد استاد پور رضا بودکه در محور پیوند شعر و موسیقی گیلان به قدر ی آگاهانه،علمی و مشاهدات تجربی صحبت کرد که دانش ارزشمند شان نشان می داد که وی فرهیخته یی بی نظیر در علم موسیقی و هنر خوانندگی هستند به ویژه صدای مخملی اش که لحن و ملودی بارانی به همراه داشت.

در برنامه ی “گیله آوا” دکتر رضایتی، محسن آریاپاد،دکتر میرمیران،دکتر بهرام علیزاده، عباس مهری اتیه، امیر فخر موسوی و عطاالله پورحاجی دیگر کارشناسانی بودند که حضور داشتند و و اجرا بر عهده ی علی پورحسن بود

۲-در سال ۱۳۸۹ به اتفاق دوست هنرمندم جناب سید مهدی رجایی لنگرودی، استاد تار که قرار بود برنامه یی با عنوان “بررسی ترانه و موسیقی شرق گیلان”در لنگرود داشته باشیم، البته با تجلیل از استاد پوررضا، در منزل خدمت شان  رسیدیم و پس از ساعت ها صحبت به سبب دلخوری از فردی که حرمت ایشان را نگه نداشتند گفت وارد لنگرود نمی شوم، البته از دکتر قنبری ، رئیس وقت دانشگاه آزاد اسلامی لنگرود قول گرفته بودیم که کتاب پژوهشی زنده یاد پوررضا را چاپ کنیم که گویا تقدیر این فرصت را دریغ کرد

فرامرز محمدی پور

بهار ۱۴۰۲