فرامرز محمدی‌پور؛ شاعر باران، راوی گیلان و هم‌نفس واژه‌ها
محمدی‌پور را می‌توان از نسل اهل قلمی دانست که شعر را نه صرفاً بازی با کلمات، بلکه فرصتی برای پاسداری از عاطفه، هویت و خاطره می‌دانند
به گزارش پایگاه خبری نگاه شمال، فرامرز محمدی‌پور، شاعر، روزنامه‌نگار، پژوهشگر و ترانه‌سرای گیلانی، از آن چهره‌های فرهنگی است که در پیوند میان شعر، حافظه‌ی سرزمین و عاطفه‌ی انسانی، سال‌ها قلم زده است. او زاده‌ی لنگرود است و نامش با شعر معاصر گیلان، فعالیت‌های ادبی و معرفی آثار شاعران این خطه پیوند خورده است. آثاری چون پیشانی بهار، عینک با بوی پاییز، باران را به خانه می‌برم و پرسه در سایه‌ی شب، گوشه‌هایی از جهان ادبی او را بازتاب می‌دهند.
اما برای شناخت فرامرز محمدی‌پور، تنها مرور نام کتاب‌ها کافی نیست؛ باید به سرزمینی قدم گذاشت که در آن، باران زبان دارد، شالیزار خاطره می‌سازد، دریا از دلتنگی‌های آدمی خبر می‌دهد و واژه‌ها، چراغی برای روشن نگه‌داشتن راه فرهنگ‌اند.
محمدی‌پور را می‌توان از نسل اهل قلمی دانست که شعر را نه صرفاً بازی با کلمات، بلکه فرصتی برای پاسداری از عاطفه، هویت و خاطره می‌دانند. او در کنار سرودن، با فعالیت‌های مطبوعاتی و کوشش‌های پژوهشی و گردآوری آثار ادبی، به معرفی شاعران و بازتاب ظرفیت‌های فرهنگی گیلان نیز پرداخته است. کوشش او در گردآوری مجموعه‌هایی درباره‌ی شعر پایداری و شاعران گیلانی، جلوه‌ای از این دغدغه‌ی فرهنگی است.
در جهان چنین شاعری، باران فقط پدیده‌ای طبیعی نیست؛ استعاره‌ای از شست‌وشوی غبار فراموشی از چهره‌ی زندگی است. بهار تنها فصل شکفتن گل‌ها نیست؛ فرصتی است برای دوباره برخاستن. و واژه، وقتی از دل تجربه و دلبستگی می‌گذرد، دیگر جوهر خشکیده بر کاغذ نیست؛ به صدایی بدل می‌شود که می‌تواند از مرز زمان عبور کند و در جان مخاطب بنشیند.
روزنامه‌نگاری برای او پنجره‌ای رو به زندگی اجتماعی است و پژوهش، راهی برای بازشناختن ریشه‌های فرهنگی. شعر نیز پناهگاهی است که در آن، احساسات فردی با خاطره‌ی جمعی درهم می‌آمیزند. ترانه‌سرایی در این میان، به کلام آهنگ می‌بخشد تا واژه‌ها از حصار صفحه بیرون بیایند و در حافظه و زمزمه‌ی مردم ادامه‌ی حیات دهند.
فرامرز محمدی‌پور را می‌توان از رهگذر همین پیوندها شناخت: مردی از اقلیم باران که در جست‌وجوی روشنایی کلمات است؛ شاعری که می‌خواهد ردپای عاطفه را در کوچه‌های زمان حفظ کند و چراغی هرچند کوچک، در شب بلند فراموشی روشن بگذارد.
شاید راز ماندگاری اهل قلم نیز همین باشد: اینکه از کنار جهان عبور نکنند، بلکه به آن گوش بسپارند؛ از رنج‌هایش بنویسند، زیبایی‌هایش را به خاطر بسپارند و با هر واژه، سهمی در زنده ماندن فرهنگ و خاطره‌ی یک سرزمین داشته باشند.
و گیلان، با جنگل‌های باران‌خورده، شالیزارهای سبز و دریاهای همیشه بیدارش، برای چنین قلمی نه فقط زادگاه، بلکه سرچشمه‌ای پایان‌ناپذیر از تصویر، احساس و الهام است.
فرامرز محمدی‌پور: حماسه‌سرای از جنس باران،ماندگار در حافظه‌ی‌گیلان‌یک‌نام‌ماندگار‌و‌شایسته‌ی‌جایگاه‌ادبی‌اوست.
به قلم؛ بهروز علی آقانژاد
