ممیزی انرژی برای صنایع، هزینه نیست؛ سرمایه‌گذاری برای بقا در بازار رقابتی است
در شرایط اقتصادی امروز، ممیزی انرژی نباید به عنوان یک بار اضافی یا مزاحم در تولید تلقی شود
به گزارش پایگاه خبری نگاه شمال، ممیزی انرژی برای صنایع، هزینه نیست؛ سرمایه‌گذاری برای بقا در بازار رقابتی است
کاوه تحویلداری، معاون ارزیابی انطباق اداره کل استاندارد استان گیلان در جریان همایش شرکت ایستک ، با اشاره به چالش‌های جدی مدیریت انرژی در واحدهای تولیدی ایران، تأکید کرد که عدم برنامه‌ریزی در حوزه انرژی می‌تواند قدرت رقابت‌پذیری صنایع داخلی را در بازارهای جهانی به شدت تهدید کند.
تحویلداری در سخنرانی خود، ضمن اشاره به ضرورت پایداری انرژی در واحدهای تولیدی، هشدار داد که پدیده‌هایی نظیر خاموشی‌های ناگهانی، افزایش بی‌رویه هزینه‌های تولید و کاهش نقدینگی، مستقیماً با عدم مدیریت هوشمند مصرف انرژی و عدم انجام ممیزی‌های دوره‌ای در ارتباط است.
وی با تحلیل وضعیت انرژی در کشور افزود: «ایران یکی از بالاترین شدت‌های مصرف انرژی را در جهان دارد؛ به این معنا که ما برای تولید هر واحد محصول، انرژی بیشتری نسبت به رقبای خود در کشورهای صنعتی مصرف می‌کنیم.» تحویلداری هشدار داد که با باز شدن درهای کشور و ورود کالای خارجی، این اختلاف در بهره‌وری انرژی می‌تواند منجر به شکست صنایع داخلی در رقابت
معاون ارزیابی انطباق اداره کل استاندارد استان گیلان در پاسخ به این تصور رایج که ممیزی انرژی صرفاً یک فرآیند هزینه‌بر یا بازرسی برای ایرادگیری است، گفت: «ممیزی انرژی دقیقاً مانند یک چکاپ پزشکی عمل می‌کند. همان‌طور که پیش از درمان، باید وضعیت کلی بیمار مشخص شود، در مدیریت انرژی نیز ابتدا باید محل‌های اتلاف و میزان مصرف شناسایی شود تا بتوان راهکار اصلاحی ارائه داد.»
وی در ادامه تصریح کرد که فرآیند ممیزی با اندازه‌گیری دقیق آغاز شده و شامل جمع‌آوری داده‌ها، شناسایی گلوگاه‌ها، ارائه راهکار و در نهایت پایش نتایج است.
کاوه تحویلداری در پایان با تأکید بر جایگاه استاندارد مدیریت انرژی، آن را نه یک مقصد، بلکه یک «نقشه راه» توصیف کرد که سازمان را از مرحله «مصرف صرف انرژی» به سمت «مدیریت هوشمند» هدایت می‌کند. وی با خطاب قرار دادن مدیران تولیدی افزود: «در شرایط اقتصادی امروز، ممیزی انرژی نباید به عنوان یک بار اضافی یا مزاحم در تولید تلقی شود؛ بلکه این یک سرمایه‌گذاری است که در کوتاه‌مدت بهره‌وری را افزایش و در بلندمدت، پایداری و سودآوری واحد تولیدی را تضمین می‌کند.»
