به بهانه روز معلم ؛ پندار بارانی با قصیده ی محبت

یادداشت روز

پندار بارانی با قصیده ی محبت!

فرامرز محمدی پور
شاعر و روزنامه نگار

شاید وصف سَرو بلند علم و دانش که به یقین قصیده ی محبت و چلچراغ اندیشه است در این اندک نگنجد اما باید نوشت تا به یادگار بماندکه معلم با شورو شوق ،بذر دانش را عاشقانه می فشاند تانور واژه هایش بر ضمیر اندیشه بنشیند و پندار بارانی ،سرشار از معرفت ها شود ،دُّر آوایی که رنج عشق را بردوش می کشد ،با کتاب ،علم و ایمان هم زبان است و زیباترین کلمات محبت را ارزانی می دارد هرچند خوب می داند “فقر فرهنگی “هنوز خانه دارد و نمی گذارد تا”کتاب”این روشنای خستگی فکر ترانه ی آفتابی باشد!
معلم ،گل حریر مهربانی است که نازک تر از گل تقدیم اش کنیم دلش می شکند و چه بسا “دل شکستن هنر نمی باشد”و جای تردید نیست اگر ردّپای این فرهیخته را در کتاب زندگانی بجوییم زیرا زیباترین جاودانه ی زمانه،روزگار بلندای تاریخ ایثار ،تکریم ،تعلیم و شکوفایی همین”معلم”است که شکوفه های دانش را از جان ودل هدیه می دهد با مقصدی به سوی دانایی-و این جاست روز معلم یعنی روز فرهیختگی ِ بی ریا با اندیشه ی سبزِ شورِ و شوقِ زمزمه ی دست مریزادها و زیبا تر این که:
معلم ،واژه ی سبز و نجیبی
یقین در فصل دانایی غریبی
برای اتفاق خوب دانش
توالگویی،بهارانی ،شکیبی!
(فرامرزمحمدی پور)
و باز معلم،این قدر مرتبت ،والایی و بزرگی دارد وقتی به”قاب خاطره”می آید به احترامش برمی خیزیم ،درود می فرستیم ،با واژه ی “استاد”می خوانی مش تا یادمان باشد روزهایی را که با “زمزمه ی محبتِ”آموزگار بهاری می شدیم و همیشه دعایش می کردیم و اما-نمی دانیم چه روزگار سختی پیش روی مان قرار دارد که حس می کنیم در فصل دانایی ،آموزگارِنجیب احساس غریبی می کند و گویا دل آزرده به کنجی می نشیند و غبطه می خوردوحال این پرسش چرا نام آوران معاصر که معلم نیز در این راستا هست فراموش می شوند؟
و غریب تر این که وقتی لوح “بازنشستگی “را تقدیم ات می کنند خیلی زود کم رنگ می درخشی-میل به ناحق نکنیم- باید به میمنت هفته ی معلم روزهای درخشان تری را آیینه کنیم و جامعه ی فرهیختگان آموزش و پرورش را به گونه یی بنوازیم که از “فقرفرهنگی”نرنجند و درکنار نداشتن “دغدغه ی معیشتی”بتوانند آینده ی فرزندان این مرزو بوم را پویا و بالنده تر ببینند و در روزهای بازنشستگی آرامش بیشتری داشته باشند و در نهایت هفته معلم یعنی آیینگی فصل معرفت و به قول روان شاد “پشیمان گیلانی”که زیبا سرود:
سرفصل کتاب زندگی معرفت است
مقصود از این دوندگی معرفت است
از زهد و ریا و سُبحه ی دام چه سود
میزان قبولِ بندگی معرفت است!